Bir ilkbahar sabahı güneşle uyandım ben
Gözümü açtım baktım karşımda sen
Gözlerim kamaştı sana bakarken
Güneşten daha parlaktı gözlerin bana bakarken
Uyurken seyrettim seni dedin bebekler gibiydin
Saçların dağılmış geceden kalan izler var
Yüzünde mutluluk tebessümü
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta