Dünya dönse ne çıkar Şiiri - Murat Ülkü

Dünya dönse ne çıkar, eksenim kaymış bir kez,
Güneş doğsa ne fark eder, ruhum karanlığa eş.
Milyon el uzansa da, kalbim doymaz, bulmaz haz,
Sen beni sevmedikten, cihan sevse ne kalleş!

Güzeller kervanından, gül dökülse yoluna,
İltifatlar yağsa da, dokunsa her dalına...
Zemherinin karı bu, yağmış hayal soluna,
Sen bana bakmadıktan, alem baksa ne olur?

İsmim dillerde virdim, namım çıksa da arşa,
Varlığım efsanedir, anlatılsın her çarşa.
İçimdeki boşluğu, kimse sığdırmaz marşa,
Sen duymadıktan sonra, herkes duysa ne olur?

Gönül sarayım viran, surlarım bir bir biter,
Aşk denen keskin hançer, tam merkezimde tüter.
Kaderin kör kalemi, hep hüsran diye atar,
Sen gelmedikten sonra, bayram olsa ne olur?

Bahar gelse ne yazar, dalımda yaprak ölü,
Bülbül figan etse de, susuzdur sevda çölü.
Uykularım haramdır, rüyalar canlı ölü,
Sen gülmedikten sonra, mevsim bahar ne olur?

Şöhretim dağı aşsa, adım kalbe mühürdür,
Yedi iklim dört bucak, varlığım bir hükümdür.
Ruhum senin kapında, boynu bükük mühürdür,
Sen açmadıktan sonra, kapı açılsa ne olur?

Altın kadehte sunul, hayatın neşesini,
Sustur artık içimde, bu gamın köşesini.
Kırdın gönül camının, o şeffaf şişesini,
Sen öpmedikten sonra, yara sönse ne olur?

Bütün gözler üstümde, hayranlık dursa safa,
Herkes methiye düzse, koysa beni baş tarafa.
Aklım hep sende kalmış, gönlüm düştü arafa,
Sen seçmedikten sonra, dünya seçse ne olur?

Denizler mürekkepse, yazsa bitmez derdimi,
Rüzgar fısıldasa hep, onulmaz bu virdimi.
Kaybetmişim ben zaten, o en kutsal yurdumu,
Sen sevmedikten sonra, vatan olsa ne olur?

Garip Murat der ki bak; sönmez hicran ateşi,
Senden gayrı bulunmaz, şu gönlümün bir eşi.
Gökyüzünde sönmüştür, o umudun güneşi,
Sen benim olmadıkca, can bedende ne olur?