Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dünyanın adaleti, sorgulanmakla çözülmüyor. Kimisinin nasibi altın tabakta eline geliyor, kimisinin ise aslanın midesinde, almak için canın alınmakta. Önümüze çıkan güzelliklerle mutlu olmaya çalışmak en güzeli. kutluyorum.
Han ve yolcu...
Ayrılmaz ikili....
İnsanoğlu işte...
"Dünyada mekan, ahrette iman......."
Aradığı huzurdur aslında
Sevgidir, bir yudum.... Sılasıdır, hasretin adı...
Güzel şiir..
Tebrikler Mahmut Mücahit Kardeşim.
Kaderle barışmak bir insanın erişeceği erdemli duygulardan en önemlisi olmalı, tebrikler sayın Üstadım kaleminiz var olsun
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta