Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kültürel zenginliklerle dünya hayatına bakan mısralar güçlüydü. Tebrikler
Biz ve bizim gibilerin baktığı açıdan görünen yüzü böyle üstadım. Haklısınız.İşte o yüzden bir gün dedim ki:
DURDURUN DÜNYAYI iNMeK iSTiYoRuM
Bir dolap beygiri döndürüyor dünyayı,
Dolana dolana başım döndü, bilen yok.
Frenini aradım; nerde teli, pedalı?
Seslensem de avazımı duyan yok.
“Hemşerim son durak neresi? ” dedim,
Birbirine baktılar, cevap veren yok.
Bilet parasını vermek istedim,
Kondüktörü, biletçisi ortalıkta yok.
“Durdurun dünyayı ineyim” dedim,
Güldüler:” çilen dolmadan inmek yok! ”
İmdat frenini aradım durdum,
“Çok safsın, dediler öyle bir şey yok…”
İnene kadar freni bulurum inşallah...
Kutluyorum güzel kaleminizi efendim. Esenlikle...
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta