Dünya basıma çöktü Şiiri - Murat Ülkü

Dünya başıma çöktü, sustu o gün her lisan,
Sessizce çekilirken damarımdan bütün kan.
Bir dağın devrilişini izledim saat be saat,
Meğer ne derin sabırmış ruhumdaki kat kat.

Buz kesmiş bir bedene son kez dokunuyorken,
Aklın sınırlarında ruhum gidip gelirken;
Gözyaşım içe akıp yüreğimi yakarken,
Anladım: Yaşamakmış sınav, vakit çok erken.

Çınar devrildi sanki, kalmadı gölgem meğer,
Evlat kendi nârında kavrulurmuş her seher.
Eğer bu sızılara dayanırsa bir yürek,
Gerçek metanet budur, başka ne demek gerek?

Omuzda taşınırken koskoca bir geçmişim,
Yol bitti sanıyordum, söndü hayat ateşim.
Karanlıkta kaybolup bittiğim bir zamanda,
Küllerimden doğmuşum meğer başka bir canda.

Elinden tuttuğum o koca dev adam gitti,
Avuçlarımda kalan sadece soğuk bitti.
Eksildi hayatımdan en büyük koruyanım,
Vakur bir keder oldu artık benim her yanım.

Sarsılmamak imkânsız o cansız bakışlarda,
Ruh bedenden koparken en amansız kışlarda.
Bir yanım savrulurken fırtınada, boranda,
Diğer yanım diyor ki: "Hayata dön bu anda."

Güçlü olmak bir tercih, bir yol değilmiş meğer,
Mecburiyetin yükü boynu her şafak eğer.
Her şeyini toprağa verdiğin o son mühlet,
Anlarsın ki sabırmış en ağır o emanet.

Sustu artık o gür ses, duyulmaz oldu evde,
Yankısı hapis kaldı boş kalan her köşede.
Ağır bir sancı şimdi yerleşti bu gövdeye,
Hatıralar sığmıyor artık hiçbir heceye.

Gidişinle büyüdüm, bir gecede yaşlandım,
Çocukluğum seninle o tabutta, inandım.
Her adımda adını gizli gizli sayıkladım,
Sana çıkan yolları her nefeste ayıkladım.

Yine de ayaktayım, vasiyetin gibi dik,
Senin o vakarınla her yangını söndürdük.
Garip Murat der ki; ben o sırrı gördüm,
Ben gücümü, seninle bittiği gün öğrendim.