O zamanlar beni vuran saçların idi,
Ela bakışlı mahzun gözlerin idi,
Fikrim mahsur hayallerim mahpus idi,
Elim her ne zaman dokunsa titrerdi
Yaladığında saçın her bir teli tenimi,
Yakardı yangın yangın ürkek bedenimi,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




YÜREK UNUTMUŞA BENZEMİYOR..DİL SÖYLEYİP KALEM YAZSADA ŞAİRLER DUYGUSAL INSANLARDIR YÜREKLERİNDEKİ SEVDALAR HEP YAŞARLAR VE BÖYLE YAZDIRIR O SEVDALAR..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta