Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
''ömür dediğin
Bir gündür,
O da bugündür.'' demiş, Can Yücel
Ne kadar doğru değil mi...Zor olsa da bunu yapmak lazım.
Şiiri kutluyorum.
Yavaş yavaş mum gibi erirsin, kendini bitirirsin başkalarına ışık olurken. Hayat insafsız ve bütün omuzlara aynı ağırlıkta çökmüyor. Ama yine de iyi düşünmek lâzım ; gelecek geçmişten daha insaflı olmayabilir... Saygılar.
Birol Hepgüler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta