Dünden Yarına Şiiri - Nurgül Ankara

DÜNDEN YARINA....

Kızma bana ey yar, sitemin ağır,
Yaram dünden derin, sızısı taze.
Gönlümün sokakları dilsiz ve sağır,
Anlatamam derdimi, gelmez söze.

Ben dünü silip de atmak isterken,
Meğer kök salmışım o zor günlere.
"Bitti bu hüzünler, geçti" derken,
Yine esir düştüm eski dünlere.

Keşke o günlerde takılıp kalmasaydım,
Zamanı geriye çevirmek ziyan.
Kendi ellerimle ateşi yakmasaydım,
Şimdi pişmanlıktır içimde her an.

Dilim "tamam" derken kalbim direnir,
Kapattım dediğim her kapı aralık.
İnsan en çok kendinden gizlenir,
Ruhumda hala o eski karanlık.

Ama bak, her gecenin bir sabahı var,
Eriyor sonunda dağlardaki kar.
Pişmanlık biter, biter bu intizar,
Gönül elbet kendine yeni bir yol arar.

Derken bir ışık sızdı penceremden,
Yeni bir aşk fısıldadı adımı.
Kurtuldun dedi o ağır cendereden,
Geri getirdi ağzımın tadımı.

Şimdi huzur doluyor boşluklarıma,
Mutluluk, en masum haliyle geldi.
Derman oldu tüm yorgunluklarıma,
Gönül sonunda limanını buldu.

Gözlerinde buldum kayıp baharı,
Dindi fırtınam, duruldu deniz.
Sildik beraber o eski ahları,
Artık bu yolda biz, sadece biziz.

Yıkıldı bendim, dirildi umudum,
Kurumuş toprağa düşen yağmurum.
Ben senin aşkınla kendimi buldum,
Artık yarınlardan emin vede mağrurum.

Vuslatın ateşi sarsın her yanı,
Dursun zaman, kalmasın dünyanın gamı.
Bir ömür sürecek sevda bayramı,
Mühürledik aşka biz her akşamı.