bir otobüsün en uğursuz koltuğundan
ve kirli bi camın ardından gördüm en son çehreni
14üncü koltukta oturuyordu için
oysa omzundan çok camın boşluğuna düşüyordu başım.
duru durağı yoktu fikrimin, otobüsünde...
direk istikamet diyerek yol alıyor ve ufalıyordun gitgide
ve nasılda kocaman bi yer kaplamaya başlıyordun içimde.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta