Dumansız Ateş Şiiri - Arif Eren

Altında oturduğum çam ağacında
Adını bilmediğim bir kuş öttü
Kuş dilinden bilmem ama
Dinlediğim kaval sesinde
Koyu bir sevda tüttü

Kar suyu akan bir derenin yamaçlarından
Bir koyun melemesi
Bir de kaval sesi yankılandı
Bu sesten açan çiçek öten kuş
Akan su duygulandı

Gözleri sürmeli kara koyun
Gelip boynuyla sürtündü çobana
Kaval sesinde hüzün sezince
Daha bir yanıklaştı ses
Çobanın yüreği depreşince

Doğayı sessizliğe bürüdü çalınan kaval
Her şey çobanı düşünür
Kavaldan yankılanan ses bir dinamit gibi
Biraz daha üflense
Kayalar parça parça bölünür

Böyle olur garibin sevdası
Dumansız ateş gibi ten kanar
Yâr gönlünde yeri olmayan
Kurak toprakta fidan örneği
Uğrun uğrun kökten yanar
Arif Eren