Düğün konvoyu geçerken yoldan, ağlayan bir çocuk var kaldırımda.
Ben diyor bundan 2 sene önce çocuk değildim hanımlar beyler.
Kavgalar vardı ömrümde, savaşlar, ulu orta cinayetler.
Dostlarım vardı, umutlarım, vardı. Kumarlar, hileler.
Alayı yok oldu şimdi, hepsini hiç ettiler.
Aldılar elimden, sonra el bileklerimi kestiler.
Ölmedim ben dostum vardı , dostu gitti intihar etti dediler.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta