Yaratılan, yaratanı unutmuş,
Diz boyu yalanların arasında,
Gözünde bir damla yaş kalmamış,
Bilinçsizce akan göz yaşlar da onu,
Rabbinden uzaklara taşımış.
Sınırsız sevgiler, beşeri ebedileştirdikçe,
Onu şağıların aşağısına taşıyordu...
Beyinle kalbin birleşmediği noktada,
Emirler, heva ve hevesten geliyordu asalakça,
Düğüm düğüm boğuluyordu, büyüklük tasladıkça.
Aklını ilahi emrin buyruğuna veren mümin,
Derinliklere dalsa da, Yunus gibi oluyordu emin.
İnsanların yöneldiği tek nokta,
Nefislerinin közle kabartılmış boşluğu,
Elekte elenmekten kaçan boş sözler,
Onları; hakikatın dışına taşıyordu,
Orada elendikçe eleniyordu;
Kalburda kalanlarsa,
Heva ve hevesten medet umuyordu...
1994 / Konya
İdris ÇetinKayıt Tarihi : 23.5.2009 15:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Verdiği mesajın anlamı çok yüksek ve derin.
Umarım bu mesajı almıştır her okuyan.
Tebrikler sevgili dost.
Tam Puan + Ant.
Sevgilerimle....
Nafi Çelik
Verdiği mesajın anlamı çok yüksek ve derin.
Umarım bu mesajı almıştır her okuyan.
Tebrikler sevgili dost.
Tam Puan + Ant.
Sevgilerimle....
Nafi Çelik
kalemin daim olsun sevgilerimle tam puan
Anadolunun sesi grubumuza davetlisiniz
TÜM YORUMLAR (9)