Dudakların Şerbet Şarap

Nihal'e

I
Gecenin koynunda bir ay parçası,
Süzülür mısın yoksa hayal misin, Nihal?
Teninde şafak söker, gül yaprağı ter içre,
Sen bir ilham mısın, yoksa zülal misin, Nihal?

Gözlerin vahiy gibi çöker gönül tahtıma,
Kirpiğin ok, bakışın hançer misin, Nihal?
Her sözün bir âyet, her eda bir secde,
Kâbe midir yolun, yoksa visal misin, Nihal?

II
Elif gibi doğruldun gönül aynasında,
Varlığın sırr-ı dîdem, hayalimsin Nihal.
Dudakların şerbet, nefesin bahar,
İçtikçe susatan bir zelzele, Nihal.

Boynun bir minare, salâ verir gibi,
Ezan sesi mi yoksa bu inleyiş, Nihal?
İki cihan arası bir köprüsün sen,
Sırat mıdır yolun, yoksa zilzal misin, Nihal?

III
Güller kızarır dokunsam tenine,
Yaseminler uyanır busenden, Nihal.
Bir kadeh şaraptan kırmızı dudağın,
Sundukça seraba dönen dem misin, Nihal?

Saçların bir Leyla, düğümlenir tende,
Mecnun'a döndürür bu çöl beni, Nihal.
Belinde bir hilal, kalçaların dünya,
Döndükçe şaşırtan bir değirmen misin, Nihal?

IV
Göz göze geldiğimiz o son akşamda,
Ateşten gömleğin tenimde kaldı, Nihal.
Bir hoş seda bıraktın ruhumun derinliklerde,
Gidişin gelişinden daha yaman, Nihal.

Tenim teninle buldu vahdet sırrını,
İki beden bir can, bir iman, Nihal.
Şimdi hasretin kor, ayrılığın nar,
Yanarken kavrulan bir kurban mısın, Nihal?

V
Gece yarısı vakti, mumlar sönünce,
Hayalin süzülür döşeğime, Nihal.
Nefesin ensemde, ellerin göğsümde,
Azrail mi yoksa Cebrail misin, Nihal?

Gel artık, gel, son demde,
Aç kollarını, sar bu viranı, Nihal.
Ya busenle dirilt bu ölü bedeni,
Ya ölüm şerbeti sun, yaşamayanı, Nihal.

Aşk ile başlayan her yolculuk,
Vuslat ile biter sanma, Nihal.
Âşık dediğin yanar durur,
Kül oldukça artan bir ateştir aslolan.
Sen o ateşin hem yakıcısı,
Hem de kendisisin belki de...
Kim bilir?

Yanlız kalan ozanın diliyle
Bir Nihal düştü gönül defterine
Ne başı belli ne sonu
Sadece aşkın nakşı vurdu yüreğe...