Arif derki;
Eskilerde ecdadımız,
Güzel söz, kelam, nasihat duyunca, önce anlar, kendinde sindirir, yaşar, anlatırlar ve bugünlere eser bırakırlardı.
Şimdilerde ise bizler,
sadece paylaşıyoruz,
Sırf birileri beğensin diye.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta