Zorla adım attırılan hayatın başlangıcıydı; durmuş zamanın anlamsızlığındaki at arabasıyla yollara düştükleri tan vakti. “Hiçbir yaşamın başlangıcı olmasaydı, başlanıldıysa da eğer o yaşamın içinde onlar olmasaydı” gibi “keşke” kokulu isyankâr ruhlarla bütünleşmiş kelimelerin sonsuza kadar isyan etmeye devam edeceği kelime “özlem”; Arayıp da bulamayacakları kalan tek beklentiyse “umut” olmasaydı. Kimselerin anlayamayıp onların yerinde olmasını isteyemeyeceğim bir yaşamama arzusu; sömürdükçe alıp götürür neyim kaldıysa.
Dikilseler karşınıza;
Hissedebilir misiniz içlerine sindirilen güçsüzlüklerini
Anlayabilir misiniz açlıklarını.
Dayasalar kafalarını camsız pencerelere; bilebilir misiniz özlemlerini.
Sen Deniz Feneri
Hüzünlü bir kış günü başladı yolculuğun
Çocukluğun yıkık kentlerde
Ve kesme kaya caddeli ahşap evlerde geçti.
Okuma yazmayı öğrendiğin
Gazetelerdeki terör sayfaları
Devamını Oku
Hüzünlü bir kış günü başladı yolculuğun
Çocukluğun yıkık kentlerde
Ve kesme kaya caddeli ahşap evlerde geçti.
Okuma yazmayı öğrendiğin
Gazetelerdeki terör sayfaları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta