İnsan hep en başta kendini cezalandırır….
korkulan ve çirkinleşen oldukça
toplamın bir parçası olduğunuzu
kendinizi acıttıkça onların dengesini bozacağınızı düşünürsünüz…
Ruhunuzu kendine çağıran bu sezgisel derya…
Hiçbir zaman tekilleşemiyorsak ve yaptığımız hiçbir tercihin özümüzü doyuramayacağını biliyorsak
bölmeli bu toplamı…
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta