Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Adınıza akrostiş yazılması şiir ve şairlere ne kadar önem verdiğinizi gösteriyor. Sizi ve yazan şairimi canı gönülden kutluyorum. Tebrikler.
Bu Şiirin evvelâ ismi beni celbetti... Dr İrfan yılmaz yüzyüze gelmediğimiz halde Antoloji.com'daki şiirlerimiz, yazılarımız vesilesiyle birbirimizi takibedip büyük bir muhabbet peydah ettiğimiz atmosferde kendisine,san'atına saygı ve muhabbet duyduğum gönül dostum... Şiirin ismi bu cihetiyle beni celbetmesine rağmen okuyunca da şairine olan muhabbet ve saygım pekişti... Soyadı gibi MERT bir şair olan Recai Mert Beyefendiyi illâki sanatındaki ve ifadelerindeki fevkalâdelikle tebrik ediyorum... Eline, diline sağlık, ferasetinin ve kaleminin daîm alması dileklerimle selâm, muhabbet, sevgi ve saygılar sunuyorum.
Yüreğinle bin yaşa; Allah(C.C.)'a emanet ol!
Gönlümü fetheden şair Recai MERT Beyefendiyi, yüz yüze gelmediğimiz halde Antoloji.com'dan gönül dostluğu ile ileri derecede muhabbet tesis ettiğimiz Dr. İrfan YILMAZ'A yazdığı; uslûp, samimiyet ve san'at fevkaladeliği dahilinde ifade kudretine de gıpta ettiğim Dr. İrfan YILMAZ şiiriyle tanıdım... Bu illiyetle şiirlerine girdim şu anda yorumhanesine not düşmeye çalıştığım şiirinin isminin calîb-i dikatliğinden mahiyetini merak ettim ki, tam da günümüz hadiseleriyle tevâfuk eden bir mahiyette bir tarafta savaşanlar, ölenler ama bizden birileri olmadıklarından umursamadıklarımız
Fevkalâde buldum dostum; gönlüne, yüreğine sağlık, kalemine daîmlik dilerim...
Allah(C:C:)'a emanet ol... Demek geldi içimden!
Selâm, sevgi, muhabbet ve sevgiyle...
çok güzel ve anlamlı bir şiir olmuş... Sayenizde değerli edebiyatcı ve gönül adamı irfan hocamızı da anmış olduk... teşekkürler ...H.CİHAN
o iyi bir sair,
mütevazi bir kisilik
Dr İrfan Yılmaz degerli bir insan...
usta için ne dense azdır . tebrikler
Sevgili kardeşim Recai bey Akrostiş şiirle örnek bir dosluk sergilemişsiniz .Dr .İrfan yılmaz bey kardeşimizde örnek bir insan değerli bir kalem .sizin gibi oda tam bir gönül adamı .kalemin eyüreğine sağlık kutlarım Dostluk ve dostlukların daim olması dileğimle sevgi ve saygılarımı sunarım selamlar
çok yerinde bir kişiye,sayın irfan yılmaz için yazılmış...çok iyi bir şair ve dosttur ..şiiriniz harika bir tasviri başarmış diyor ve hakkı olan tam puanı söke söke alıyor....
kaleminiz ve yüreğiniz hiç susmasın, dost...
ekrem bozkurt
Sevgili hemşehrim Dr. İrfan Yılmaz için yazdığınız bu şiirin altına imzamı atar,sizi kutlarım.
Değerli şairlerimize sevgi, saygı ve selamlarımı gönderiyorum. Lütfen kabul buyurunuz.
Bu şiir ile ilgili 48 tane yorum bulunmakta