Ağaçlar soyunmakta artık,
esen rüzgarla birlikte.
Her kopuşunda bir parçasının,
Hissettiriyor derinliğinde kalbimin.
Sessiz bir çığlık yükseliyor dallarından,
sadece kalplerde duyulan,
saplanan bağırlara,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta