Dostumu Satmam Şiiri - Baki Ortak

Anam beni
kurşuna dizseler de
gözlerimden düşmez dostun adı
ellerim titremez
dilim çözülmez ihanete

Beni bilen bilir
sözüm bir, yolum bir
korku yakışmaz bu yüreğe

Anam ağlar yüreğime taş olur
Canım yanar gecem gündüze durur
Ölüm gelse sözüm baş olur yine
Beni bilen bilir dostumu satmam

Dar ağacına assalar da beni
ip boynumda değil
vicdanımdadır asıl yük
ölüm kolay
dostu satmak ağır

Dar ağacında olsam da ben bile
Zinciri vursalar kolum dizime
Ser veririm eğmem başımı zulme
Beni bilen bilir dostumu satmam

Beni bilen bilir
ben pazarlık bilmem
canımın bedelini
altınla ölçmem

Mansur gibi çeksem de dâr-ı aşkı
Cellât okusa da son nefes hakkı
Kanımla yazılsa kaderin hattı
Beni bilen bilir dostumu satmam

Geceler uzun
sorgular karanlık
zaman paslı bir hançer gibi
sırtıma dayansa da
ben dönüp ardıma bakmam

Bana verseler de dünya malını
Taht önüne serip şan ü şöhreti
Dünyaya değişmem dostum ahdini
Beni bilen bilir dostumu satmam

Anam ağlar belki
toprak ıslanır gözyaşıyla
ama bilsin ki
evladı eğilmedi
bir dosta bedel olmadı dünya

Felek ok atsa da bağrıma beni
Zaman sırtımdan vursa da hançeri
Yolumdan döndürmez bin ordu eri
Beni bilen bilir dostumu satmam

Kurşun sıksa da namlular
susmaz içimdeki ses
“vefa” der
“emanet” der
“yolundan dönme” der

Ölüm gelse de gülerek dururum
Sadakat mührüyle yaşar yürürüm
Dostum için şirin canım veririm
Beni bilen bilir dostumu satmam

Beni bilen bilir
ben susarım
ama satmam

Cellât adımı çağırsa
son nefesimi saysa
ben yine dostun adını
zikreder giderim

Çünkü dost
yarı yolda bırakılmaz
çünkü söz
mezara kadar taşınır

Dar ağacında sallansam da
rüzgâr alnımı öpse de
dilimden düşmez bu cümle:
Beni bilen bilir
dostumu satmam

Ve bir gün
adım kalır belki
bir şiirin ucunda
bir yüreğin kıyısında

Derler ki:
“Bu dizeleri yazan
sözünün eri bir kuldu…”
İşte o kul

adını fısıldar toprağa
başını secdeye koyar
ve der ki:
O kul, Kul Ortak

KUL ORTAK