Dostum, canım acıyor göğsüm kanıyor.
Huzursuzum bu aralar,endişeleniyorum.
Bir şehrin en dibinden tekrar başlamak istemiyorum bu hayata. Anlatamayacağım kadar yorgun,ifade edemeyeceğim kadar bıkkınım.
Her yenilgiye baş kaldıracak kadar gücüm kalmadı artık.
Düşüncelerimin içinde boğulmak üzereyim.
Bitmek bilmeyen günler beni biraz daha alıyor,biraz daha...
Duvarlar bile benimle konuşmuyor artık.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta