Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
harika bir çalışma dostluk üzerine benim ''dost'' diye yazdıgım bir denememi hatırlatdınız kaleminiz kavi olması dileklerimle
dogum gününüzü kutlar vuslatınızın daim olması arzuyla,
dost pınarının kaynagından sulanmış muhabbet mevsiminin renk ve desenleriyle gönlünü bezeyen cana can davet etsem acaba.......umuda merhaba.......gurubuna çıkar gelirmiydiniz bir bardak çay içimi yorgunluk atmaya
HER ŞİİRİNİZ BENİ BÖYLE AĞLATACAKSA EH İŞİM VAR DEMEKTİR.. ŞİİRİN ŞEKLİ ŞEMALİ BENİ HİÇ İLGİLENDİRMEDİ AMMA İÇERİK TAAA YÜREĞİMİŞ CİĞERLERİMİ TİTRETTİ. BU ZAMANDA YOK BÖYLE DOSTLUKLAR.. SADECE TEBRİKLER SEVGİLİ DOST YAZAN ELİN NURDAN OLSUN.. SELAM VE SAYGILARIMLA ESEN KALIN
Dost ve Sevgili,ikiside sevgi ve güven üzre olmasına ragmen aralarında dağ gibi bir farklılık var.Güzel bir mesaj ve nefis bir yorum.Kutluyorum Süheyla hanım.Duru bir Türkçe ile akıcı bir şekilde verilmiş.Selam ve saygılarımla.
Dostluk kolay silinir
Bir silindir gibi geçilir
Unutulur yok edilir
Eski mektuplar misali
Anılmaz yenisi bulununca
O eskilerde kalır yakılmaz
Dostluğu bir rüzgar gibi üflersin
Sonsuza onun gibi dost bulamasın
Ayrıldığında anlarsın dostu….
sevgilerimle Yusuf Ter
Nice dostluklar vardır içeriği volkan gibi, koca dağ gibi sevdadır ancak sızdırmazlığı sayesinde gizemini asla dışına yansıtmaz.Dostluğun göz pınarlarınızdan hiç bir zaman gitmemesi temennilerimle.Yüreğinden dökülen incilerin sürekliliğini diliyor saygılar sunuyorum.
Ömer AYKAN
Sana dostum dedim aşkım diyemem
Eğer ki göz pınarımdan akıp gidersen
Bir daha asla gülemem…
Seninle aşk girdabında asla yüzemem.
Ne olur hükmet kalbine
Seza ol gönül pencereme
Say ki
uzak diyarlarda, tek başına parlayan bir yıldızım
Say ki
avuçlarına alıp da ruhunu okşayamadığın bir melek
Say ki bir gece yarısı düşü,
Say ki bir kırlangıç kuşuyum.
Kanatlarımdan omuzlarına düşecek tüyü
Sakın silkeleme can dostum
Bil ki dost elimi taşıyamadığın an
Yalnız hatırası kalan o gülen gözlerimde
Gözyaşlarım armağanın olur.
Ak kefen ikimize dar olur…....Canımmm harikasın diyecek cümle tükenir parmaklarımda....kutlarım sevgilerimle
keşke anlasan beni, gözlerinle hayat bulmuş masum sıcaklığıydı sana yürek atışlarım dostluktan öte gitmiyor kutlarım anlamlı şiirinizi.
Çok güzel bir sevda şiiri.
kaleminize sağlık efendim.
AHMET AYAZ
www.ahmetayaz.bz.tc
kutlarım şiirinizi zevkle okudum ve çok beğendim yüreğine sağlık saygılarımla.
Sevgili şair dostluğa verdiğiniz önem saygı sevgi takdire şayan.Güzel mısralarınızla desteklediğiniz duygularınızı kutlar başarılarınızın devmını temenni ederim.saygı ve sevgilerle.
Bu şiir ile ilgili 17 tane yorum bulunmakta