Can bildim, canan bildim, dost bildim,
Yıllar boyunca özlemle, hasretle doldum,
Her anışımda gözyaşlarına boğuldum,
İnsanlık edip, dostları arayıp sordum,
Gel gör ki, aradığıma bin pişman oldum.
İnsan, en azından bir yakınlık gösterir,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta