Dostlar sofrası Şiiri - Macit Cününoğlu

Sessizlik yine çöktü geceye
Nihavend var yüreğimde
Davetkâr notalar dans ediyor
Yolculuk var geçmişe.

Ama aşk yakamı bırakmıyor
Martılar çığlık çığlığa
Boğaz vapuru iskelede
Biricik dostunu bekliyor.

Oysa Haydarpaşa'dayım
Son yolcu
Tren hareket etmek üzere
Güzergâhı Ankara üzeri Amasya.

Oy memleketim oy!
Yeşil gözlü sevdalım.
Ne kadar özledim seni
Ya dostlarım?
İnce saz eşliğinde kurmuşlar sofrayı...
Kimler yok ki.

Başta Kemani Necmi...
Ermeni ağabeyim...
Serkis efendiden başlattı faslı:
"Kimseye etmem şikâyet..."
Dedim ya, yüreğim nihavend.

Tatyos uğradı meşke...
Ahmet Rasim'den selâmlar getirdi.
Ev sahibi İrfan Özbakır usta
Uzandık mı rasta.

"Ömrümce hep adım adım..."
Ah ahhh!
Gönül kimleri aramadı ki?
Başta yitirdiğimiz canlar
Kaybolan mekânlar
Ve yaşanmamış aşklar.

Evet, Amasya öyle bir
memleket ki
Hepimizi kucaklar.
Geçmişinde zengin uygarlıklar
Anıtsal mimariler
Can suyu Yeşilırmak hepsini bağrına basar.

Dağları mezar olmuştur krallara
Saraylar kızların
En yüksek tepelerinde sarnıçlar
Minarelerinde şerefe
Komşumuz Diyojen'in
elinde fener
Gündüz vakti Selağzı'nda
insan arar!

Oysa biz Mahzen'deyiz
Yeraltında, boncuk gözlü muhacirlerin mekânında...
Gece ilerlemiş, dostlar sofrasındayız.