Güvenim kalmadı bu insanlara
Kendimi yitirdim kalbim ümitsiz
Bir tek sözüm var asi kullara
Aşklarım şerefsiz dostlar şerefsiz
Sırtımdan vurdular hiç bir nedensiz
Terk edip gittiler kaldım kimsesiz
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta