Dost Yoluna Şiiri - Fatih Mehmet Yiğit 2

Dost Yoluna

Derdim derya olup taştı,
Bir damla aşk arar gönül.
Hak deyüp halka yanaştı,
Bu yol Dost’a varır gönül.

Ne sığınak ne bir dağ var,
Ne da ufukta güneş doğar.
Yük ağırdır, yol uzaktır,
Düşe kalka yürür gönül.

Nice hicran, nice zulüm,
Bir avuç cân ile ölüm.
Dost görünür her bir gülüm,
Dikeninde sır olur gönül.

Gâh uçurur bir nefes rüzgâr,
Gâh kor ateş, gâh buz gibi kar.
Çekilen her sızıya yâr,
Yine de aşkla durur gönül.

Bir dem bahar, bir dem viran,
Bir dem ağlar, bir dem kanar yaran.
Yaralıdır, çileli bu can,
Yine de durmaz gönül.

Zaman akar, ömür biter,
Kervan geçer, kuşlar öter.
Gözden düşen perde yiter,
Hakikate erer gönül.

Gökte yıldız, yerde iz var,
Her çağlayan derinde sız var.
Görünmez bir el, gizli yüz var,
Bütün esrarı sır gönül.

Varlık denen şu kör düğüm,
Çözülürken her bir büküm.
Dost yolunda ömür veren,
Kendi özüne döner gönül.

Ne söylesem az gelir dile,
Derya olur her bir hece.
Dostu anan her âh ile,
Son nefeste de güler gönül.

Dost yoluna baş koyandır,
Menzil sana uzak değil.
Aşk elinden yar olandır,
Canan sana uzak değil.

Gönül tahtın viran eyle,
Mâsivayı bir can eyle.
Derdin ile derman eyle,
Derman sana uzak değil.

Dost yoluna varam
Ekmeğime tuz katam
Dost yoluna kurban olam
Dos eline varam gönül

Fatih Mehmet Yiğit