Dost kalmadı Şiiri - Hasan Muslu 2

Yıkıldı gönül sarayım, bir nakış kalmadı
Göz dışarı baktı durdu, içe bakış kalmadı
Nefis aldı yürüdü, ar ile hayâ kalmadı
Güvenecek bir dostum, bir yoldaş kalmadı

Söz Hak’tan ayrılınca tadı tuzu kalmadı
Dil çoktur konuşur da özü sadık kalmadı
Benlik başa geçince kulda edep kalmadı
Bu çağda vefa diye bir şey kalmadı

Gönül bir harap hanı, ustası gelmez oldu
Secde çok, huşû azdır, niyaz eksik oldu
El Hakk’a açılır da gözü yaşlı kalmadı
Taş yumuşar belki, gönül yumuşak kalmadı

Yol uzun, yüküm ağır, dervişlik ince iş
Az yiyip çok susmakmış, bize zor geldi bu iş
Dünya süsü sardı canı, ahret e hazırlık kalmadı
Hak diye yürüyene bir omuz çıkan kalmadı