Dost Görünen Çakal Sürüsü

Dost görünen çakal sürüsü,
Yanımda yürür, gölgemi sayar.
Yüzünde gülüş, içinde hırs,
Fırsat kollayıp dişini biler.

Soframda oturur ekmeğimi yer,
Arkamdan kuyu kazmayı sever.
Adı dosttur kendi düşman,
Ama yüreği başka hevesler güder.

Dost görünen çakal sürüsü,
En çok da gece çıkar ortaya.
Güneş doğunca maskeler düşer,
Gerçek yüzleri vurur aynaya.

Ben yine de eğmem başımı,
Hak bildiğim yoldan dönmem geri.
Sürü ulur, ben susarım,
Zaman ayıklar doğruyu, eğriyi.

Diş gösterir sahte tebessümler,
Sözleri baldır, içleri zehirli.
Bir lokma umut ararsın içlerinde,
Bulduğun yalnızca hileli sözler.

Gözleri açtırır böyle çakallar,
İnsanı insana yabancı kılar.
Çakal sürüsü arasında kalmak,
Yüreğe erken bir kış salar.