Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Kutlarım dost.Kaleminiz daim, yüreğiniz kaim olsun.Sevgi ile...
Dost'a, Dost'la(Nazire)
Dostisen dost gibi oçmalısın.
Yüreğin sevgi dolu...
Kurda,kuşa,harman harman savurmalısın.
Dost dediğin kaynak suyu gibidir.
Gürül gürül sevgi akıtır.
O,alan değil daime verendir.
Birlikte nefes alıp nefes verdiğin,
Aynı yastığa baş koyduğun,
Dost değilse neye yarar,
Kardeşler,arkadaşlar?
Dost, dost olduğunu bilir.
Ufku, gökler kadar geniş,
Yüreği, sevgi mahşeridir.
O, çöllerde esen sam yeli,
Bir nisan yağmuru
Ve hayat veren güneş gibidir.
Ne mutlu dst olana,dost bulabilene.
Su gibi akıp gitmeyen
Çiçek gibi geçmeyen
Yollar gibi bitmeyen
Dostundur seni düşünen
**************************
Sevgili İlknur hanım, çarpıcı bir konuya duyarlılık gösteren yüreğinizi tebrik ediyorum. Dosta ve dostluğa yazılmış bir manidar şiirimle eşlik etmek istiyorum izninizle.
Kaleminize ve kelamınıza sağlık.
Selam ve saygıyla.
**************************************************************
Dost Dost Diye Diye
Dost dost diye diye coşsa yüreğim
Banmazsam suyundan bal neye yarar?
Tutuşup dertlerden yansa çerağım
Yoksa dostun sazı dil neye yarar?
Kapanmış kalp gözüm artık seçemem
Sökün etmiş zillet bundan kaçamam
Doymazsam gönülden yardan geçemem
Yoksa dostun sözü hâl neye yarar?
Bin parça iç dünyam ömrüm kocadır
Dinlemezse derdim dostluk nicedir
Karartmış yalnızlık günüm gecedir
Yoksa dostun gözü yol neye yarar?
Çölde serab oldum çökmüş bedenim
Yol tutmaz ardımdan gelen gidenim
Yıkılsam sorulmaz kimdir nedenim
Yoksa dostun közü kül neye yarar?
Akıl vermiş Rabbim güzel göreyim
Kaybolmuş insanlık kimden sorayım
Tükendim yok derman neyim vereyim
Yoksa dostun yüzü gel neye yarar?
Kurumuş bağ viran yakmış her yeri
Burhan der ki bunun kimedir kârı
Bir küçük tebessüm yok eder zoru
Yoksa dostun nazı gül neye yarar?
(13.09.2005)
Burhanettin Akdağ
Çok şanslısın bulduysan
Hele ki ona sarıldıysan
Sıcaklığını hissettiysen
Sımsıkı tut ve onu hiç BIRAKMA.
Dost; sevinçte, kederde; iyi günde, kötü günde; övünçte, mutsuzlukta terk etmeyendir. Tam puan, bu güzel mesaj için... Dostlukla...
Selam gönül dostu,
Ben onu pırlanta kaleminden tanırım
O adı, kalbe bıçak ucuyla yazarım
Bir canım var, onu da yoluna adarım
Bir ömür, mahşere dek birlikte yaşarım
Nadide gönül pınarınızdan dökülen duyguya bir dörtlükle eşlik etmek istedim. Değerli kaleminizi yürekten kutluyor, ömrünüzce damlaması dileğiyle saygılar sunuyorum.Tebrikler...
Başın darda kaldığında
Elini her uzattığında
İçin bağrın yandığında
Kim var ki yanında
Sorgu sual etmeden
Kırıp döküp geçmeden
Eşelemeden üstünü örten
Kim ki seni düşünen
Su gibi akıp gitmeyen
Çiçek gibi geçmeyen
Yollar gibi bitmeyen
Dostundur seni düşünen
Çok şanslısın bulduysan
Hele ki ona sarıldıysan
Sıcaklığını hissettiysen
Sımsıkı tut ve onu hiç BIRAKMA.
DOSTLUK ADINA MÜKEMMEL DİZELER. TÜM KALBİMLE KUTLUYORUM YÜREĞİNİZİ VE KALEMİNİZİ. SAYGILARIMLA...
Gerçek bir dost bütün dünyadan daha kıymetlidir.. Onu bulabilene ne mutlu! Armağanınız samimiydi.. Yüreğinize sağlık..
Dost ve dostluklar..insanlarda en dürüst şekilde olması gereken duygulardır..çok güzeldi beğenerek okudum ilknur hanım yüreğinize sağlık...
daha önce de okumuştum bu güzel şiiri yine paylaşmakla dotluğa dair verilen mesajları bir kez daha hatırlamış oldum.
saygılar,
dostlukla daima....
Candan dostlarımız olmasıdır dileğim.
Çok güzeldi İlknur Hanım...
Kadir Tozlu
Bu şiir ile ilgili 33 tane yorum bulunmakta