Güneşin kaburgasından sızan o bakır sükût,
Kayaların alnında terleyen mağrur bir bulut.
Yamaçların nabzında titreyen o ince gölge,
Gözlerin: Hiçbir haritanın yazmadığı bir bölge.
Eteklerinde kekiğin ve sert rüzgârın kavgası,
Elin; toprağın dilsiz rüyasını sağan bir asa.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta