Dört Mevsim Şiiri - Ali Dost Gürgöz

İnsan bazen
ne kadar uzun yollar yürüdüğünü
eve dönünce anlıyor.

Dört evlat…

Dördü de ömrümden,
ama başka başka mevsimlerden.

İkisi çoktan
kendi yollarına uzanmış,
ikisi daha
evin içinde sabah gibi koşuyor.

Her birinde biraz benden,
biraz bizden,
biraz yaşanmışlıklardan,
biraz da henüz bilmediğimiz
yarınlardan.

Yıllar geçiyor,
çocuklar büyüyor,
evler değişiyor,
yollar uzuyor.

Ama insanın gönlünde
bazı kapılar
hiç kapanmıyor.

Ömrün hesabı
gidilen yollarla tutulmuyor.

Bazen bütün bir hayat
dört ayrı mevsimde
aynı kelimeye sığıyor:

Evlat.