Dört Kelimenin Ağırlığı

Ben bu ülkeyi
dört kelimeyle taşıyorum içimde:
Adalet,
liyakat,
umutsuzluk
ve gençlik.

Her biri ağır,
her biri yaralı.

Adalet diyorum,
ama sesim yankı yapıyor
boş bir salonda.
Mahkeme kapılarında değil sadece,
hayatın tam ortasında eksik bu kelime.
Birine kolay,
birine uzak;
birine hızlı,
birine yıllar süren bir yol.

Haklı olmak yetmiyor artık,
güçlü olmak gerekiyor.
Doğru olmak değil mesele,
doğru yerde durmak.
Ve ben soruyorum kendime:
Adalet
ne zaman bu kadar seçici oldu?

Liyakat…
En çok canımı acıtan kelime sensin.
Çünkü sen kaybolunca
emek değersizleşti,
çaba alaya alındı.
Bilmek yetmedi,
çalışmak yetmedi,
hak etmek neredeyse bir kusur oldu.

Ben gecelerimi verdim,
uğraşımı verdim,
gençliğimi koydum masaya.
Ama masanın başında
hep başkaları oturuyordu.
Ben seyirci kaldım,
başarıya değil,
adaletsizliğe.

Ve sonra
umutsuzluk çöktü içime
sessiz bir sis gibi.
Bağırmıyor,
ağlamıyor;
sadece yavaş yavaş
nefesi kesiyor insanın.

Umutsuzluk,
en tehlikeli alışkanlık oldu.
İnsan önce kızıyor,
sonra yoruluyor,
en sonunda kabulleniyor.
İşte asıl kayıp
orada başlıyor.

Ben umutsuz olmak istemiyorum,
ama umut etmek de
lüks gibi geliyor bazen.
Her sabah yeniden inanmak
bir cesaret işi.
Ve ben bu cesareti
her gün biraz daha zor buluyorum.

Gençlik…
Adı var,
kendisi yorgun.
Bize “gelecek” dediler,
ama hep “bekleyin” diye eklediler.
Bekledik.
Sıramız hiç gelmedi.

Biz hızla büyüdük,
erken olgunlaştık.
Çünkü hayal kuracak
rahat bir zamanımız olmadı.
Gençliğimizi
kaygıya rehin verdik.

Gitmek mi kalmak mı
tartışması değil bu;
bu,
yaşayabilmek meselesi.

Ben bu ülkenin genciyim.
Kırgın,
ama hâlâ ayakta.
Çünkü tamamen vazgeçmek
en son seçenek.

Adalet istiyorum
bir gün bana da uğrasın diye.
Liyakat istiyorum
emeğin başı dik yürüsün diye.
Umutsuzluğu yenmek istiyorum
kendim için değil sadece,
benden sonrakiler için.

Ve gençliğimi
bir kayıp olarak değil,
bir direniş olarak
hatırlamak istiyorum.

Belki zor,
belki uzun,
belki çok can yakıcı bir yol bu.
Ama ben susmayacağım.
Çünkü bu dört kelime
benim kaderim değil,
itirazımdır.