Her daim geçmişe hitap etmekten,
tabir caizse maziyi çekmekten
veya mazideki o simalarla,
hatıralardaki şahsiyetlerle,
hatta bazen de makberdekilerle
derince "ah" çekip iç geçirmekten
öteye nedense hiç geçemedik,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta