Tarihin rahmi akıttığımız sularla çağlıyordu,
Bir inci tanesi gibi suskun ve derinde,
Sazanları seyreden çınar, köküne ağlıyordu,
Ve yeller esiyordu gövdesinin yerinde.
Sonra biz aslan gibi beklerken zinde,
Çakallar tepişip durdu karanlık inde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta