Dönüşü Olmayan Yol (ölüm)

​Bir sessiz gemi kalkar, liman artık çok uzak,
Dünya dediğin meğer, kurulan bir son tuzak.
Kapanır perdeler bak, biter hayat sahnesi,
Kesilir birdenbire, o canın son nefesi.

​Sırtına giydirirler, o beyazdan hırkayı,
Geride bırakırsın, sarayı ve varkayı.
Gözlerinde bir hayal, yaşanmış anlar kalır,
Ecel gelir vaktinde, emaneti tez alır.

​O karanlık menzilde, yalnız kalır bedenin,
Faydası olmaz artık, ağlayıp inleyenin.
Toprak olur yastığın, örtün ise kara yer,
İşte ömür dediğin, bir nefeslikmiş meğer.

​Ne dost kalır ne yâran, herkes döner yolundan,
Tutmaz olur ellerin, düşer güç de kolundan.
Bir amelin kalır bak, heybendeki tek azık,
Vuslatı bulamadıysan, geçen ömre çok yazık.

​Eğilir başucuna, sorarlar tek tek her anı,
Nereye harcadın derler, o emanet olan canı?
Deryalar sussa bile, kalp konuşur o günde,
Her hesap tek tek çıkar, Musalla’nın önünde.

​Rabbim nasip eylesin, o gün yüzü ak olanı,
Bırak artık ey gönlüm, şu dünyada kalanı.
Gidiyoruz hepimiz, o bitimsiz diyara,
Sadece iman gerek, şu kanayan yaraya...

Gökhan Öztürk