DÖNÜŞÜ OLMAYAN
Sevda yükünü omuzlarıma yükleyip yürüdüm yar,
Sen başka kollarda kendi gülüşlerin hayalini kurarken.
İçimde eksilen şeyin adını bile bilmedin;
Meğer kader bizi en baştan ayırmış da farkında olmadın.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta