Bir gün bakmışız ki ansızın ölmüşüz.
Karşımıza ne çıkar orda bilinmez.
Yaşarken hep üzülmüş çok az gülmüşüz
İstesek de bir daha geri dönülmez.
Tanıdık biri karşılar mı kimbilir
Belki de yanımıza hiçbiri gelmez.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta