Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Değerli üstadım, duyarlı yüreğinize, duygu yüklü gönlünüze, emeğinize sağlık. ne yazık ki zirveye tırmananlar sadece gözlerini zirveye dikiyor ve gözlerini sadece makam ve para hırsı bürüyor. Artık çevrede ne gözü yaşlı kalanlara ve nede göz yaşlarına bakmıyorlar bile, duygusuz bir robot gibi oldu insanlık. Kaleminiz daim olsun. Selam ve saygılar
Cocuk gözlerin hep mutluluk gözyaşları dökmesini dilerdim. Yüreğine sağlık.
Bu dünyada o kadar kimsesiz çocuklar varki; her birinin hayatı bir roman olur. Yüreğine sağlık değerli üstadım. Tebrik ediyorum. Selam ve saygılarımla..
"Neden hep biz?"
Kimsesizlerin sorusu bu...
Ama aslında,
Sözde "kimsesizlerin kimsesi olacağız" deyip, gücü eline geçirince kendinden başkasını gözü görmeyen
Vicdanı kararmışların cevaplaması gereken!
Sınıfta kaldı insanlık maalesef Mahmut Mücahit Kardeşim..
Duyarlı şahsınızı ve yansıtan şiirinizi kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta