Küçükken dönme dolaplara binerdik;
Ne kadar da eğlenirdik.
Hiç usanmaz defalarca sıralara girerdik.
Bazen anne-babamızdan azar bile işitirdik.
Şimdi büyüdük biz; dönme dolapları bıraktık.
Ama onlar bizim peşimizi bırakmıyor,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




kadere razı gelmek....ve varoluşda dönmek...belkide bizim buna hayır diyecek cesareti bulamayışımızdandır...kutlarım kalemi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta