Döner Özeke Şiirleri - Şair Döner Özeke

31.12.1953'de Yılın başında
Kim bilir kaderim neyin peşinde
Ahırda idarenin kör ışığında
Neden anam neden doğurdun beni

Eyvah yine mi kız ölsün demişsin

Beni asla unutamazsın canım sevgilim
Saçındaki binlerce tane tane aklardan biri
Yüzündeki o en derin ve yıllara inat çizgin
Beni ben olduğum için beni asla unutamazsın

Tutuklandım benim yüzüm gülmüyor
Düşman pıcak yemiş bağrı yanıyor
Benim yavrum annem diye ağlıyor
Kör olası düşman bana iftira etme

Nato yolu derler iki dağ üstü

Ben yoruldum hayat anlıyor musun
İnsandır bu diye beni dinliyor musun
Bu his her hücremi sardı biliyor musun
Ben yoruldum hayat çeksen artık fişimi

Çok kırgınım hayat ne olur anla sen beni

Heveslenme sen artık arama beni
Alışkanlık olmuş sendeki bu sevgi
Artık telefonda da arama sen beni
Bey efendi olarak görmedim ben seni

Bıkma istemem asla beni severken

Bir daha yollarına bakarsam eğer
Gözlerim kör olsun dillerimde lal
Seni ilk defa görünce öpersem eğer
Dudaklarım büzülsün gönlüm kurusun

Ellerim uzansın hep hayalini sarsın

Yaz be gülüm ta iliklerime kadar dolsun
Damlasın kalemindeki mürekkebin
Ilık ılık aksın içeme aşk sözcüklerin
Öyle bağla ki beni kendine karizmam

Kanatlandın uçtum dalına kondum
Seviyor musun beni diye sana sordum
Duyduğum cevaplara inandım kandım
DÜNYA senin olsun sana kalsın sevgilim

Sevgilimin yolları uzakmış ne yaman uzak

Gül hane yolları bitmek bilmedi
Zalim doktorlar beyni nemi elledi
Yüz beş gündür abam yüzüm gülmedi
Bu kadar acelen neydi be ablam

Oğulların kızların seni günlerce bekledi

D*üzensiz vakitsiz bakıyorsun yüreğine
Ö*ncesiz yazıyorsun dizelerine şiirlerine
N*edenini kendinde ara ruhca dizece şairce
E*linde bir kandil dolaşırsın gündüz dönencesinde
R*engin griye çalar gökmavisinin orta yerinde