DÖNEMEÇ
gitme vakti dedim, dindi alnımdaki kanama
geldiğim uzaklara yadırgadığım aksanla sordum
süs müdür kalbimde taşıdığım hançer
bu kaçıncı son kaçıncı tövbeye dilenen eyvah
yine de kulak kabartıp sıkılmadan dinledim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu aynalarda ki sadece sensin senin kalbin!...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta