Savaş açmışım yel değirmenlerine
Elimde tahta bir kılıç
Vurmuşum amansızca kendimi şövalye sanıp
Sevdalarıma engel tüm kötülüklere,
Bir Fatih haşmetiyle...
Oysa insanlar Don Kişot bu diye gülmüşler anne...
Ben bir mecnun,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta