DON KİŞOT GİBİ
Çöl nasıl gözlerse yolunu bir top taze bulutun
Aklın öyle Mecnun, asılı duruyor gurbetin çengelinde,
Aklın, göğün yedi bir katında mevsimlik bir giysi
Döşemişsin çöl sarısı gözlerini tozlu yollara,
Dudakların Kerem,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta