Karanlığın bile kendinden korktuğu vakitlerde geldin hep aklıma.
Ve ben bıraktığın gibi değilim artık; korkuyorum!
Fakat yinede bekliyorum sessizce karanlıkta;
Doğmaz biliyorum senle batan Güneş'im
Ama olsun Dolunay' ında yeter bana...
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta