Dolu Vurdu Şiiri - Nuriye Akyol

Bahar dedim, seli vurdu
Kış gelmeden yeli vurdu
Akıllıya rastlamadım
Saymadım kaç deli vurdu.

Elimle bir fidan diktim
Etrafına güller ektim
Bir defa elimi çektim
Rüzgâr yıktı, dolu vurdu.

Yokluk kırdı dallarımı
Ayaz yaktı allarımı
Kader kesti yollarımı
Diken battı, çalı vurdu.

Ciğer yandı od elinden
Gönül kırık bed elinden
Gül istemem yâd elinden
Yârin acı dili vurdu.

Başımda keder kuşları
Yalnız çıktım yokuşları
Geçirdim en zor kışları
Dost bağının gülü vurdu.

Cumadır deyip, akladım
Pazara bir gün ekledim
Çarşamba diye bekledim
Er davranıp, salı vurdu.

Hiçbir söze kulak asmam
Zulmün karşısında susmam
Yaradandan umut kesmem
Dünya yordu, kulu vurdu.

Hayat sınav, yol cefâdır
Ölü sanır, şen safâdır
Dedim: Sıla bîvefâdır
Bir de gurbet eli vurdu.

Bazı sustu, bazı coştu
Deli taylar gibi koştu
Günler aylar sanki kuştu
Ocak söndü, külü vurdu.

Nûrfânî’yem, ne desem boş
Hayat acı, özü mayhoş
Dünya kulu eder sarhoş
Sağı tuttum, solu vurdu.

Nuriye Akyol
06.01.2026