Alışmaktan hep nefret ettim
Neyi sevdiysem alıştım yokluğuna
Seninde alışır mıyım yokluğuna
En çok bundan korkuyorum
Ama biliyorum
Alışsam alışsam acısına alışırım ben yokluğunun
Bayram sabahı gibisin,
Erken kalkmak istiyor insan sana,
Doya doya gezmek.
Hiç bitmeyecek bir bayram,
Kokusu tenimden sinmeyen.
Kapımda şeker bekleyen çocuklar,
Bir çocuk masumluğunda sevdim seni,
Korkmadım hiç canım yandı umursamadım.
Bir çocuk masumluğunda sevdim,
Evet affettim ama hiç unutmadım.
Bir çocuk masumluğunda,
Yaramazlık yapmaktan çekinmedim.
Düştükten sonra kalkmak zordur
Zor olan kalkmak değil aslında
Düşerken senden kopanlardır acıtan
Zor olan onlarsız kalkmak
Kalkarken yerde kalanlar sensin
Korkularım var biliyor musun?
Üzmek seni mesela, kırmak...
Bırakmak seni cephede bir başına,
Rüyamın sana denk gelen yerinde uyanmak,
Anlatamadığım anlayamadığım korkularım...
Kalbe düşen ilk sızı,
Gözden akan ilk yaş.
Sence heves,
Bence Aşk.
Çok sev kalbim ona inat...
Ördüğün duvarın arkasına geçebilmek
Ne zormuş seni sevdiğime inandırabilmek
Delicesine haykırabilmek seni
Korkusuzca koşabilmek ardından
Bir sonbahar sabahı
Ve ben seni düşünüyorum
Ağlamaktan şişmiş gözler
Bağırmaktan kısılmış ses
Sonunu göremediğim karanlık bir sokak
Sokak lambasının yüzüme vuran puslu ışığı
Bir kaç damla yaş yanaklarımda
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!