Dokunmayın Bana Şiiri - Erdin Şallıel

Dokunmayın bana, dağılırım...
Bir söz etmeyin, yanlış anlarım.
Paramparça yüreğim, bedenim çaresiz,
İçin için kan ağlarım.

Yanıyor yüreğim, yanıyor ciğerlerim,
Ben yangınlardayım.
Gelme felek, el değme bu gece,
Bırak yakamı, geç git benden.

Bırak beni kendimle,
Ben bilmediğim bir yoldayım.
Son bir kumar oynadım sevda uğruna,
Ben... ben kaybettim,
Son şansımı da aşktan yana.

Yanan ruhumun ateşindeyim.
Kalbim, buz kesmiş dağların zirvesindeki kar olsaydım…
Ya da kimsesizler mezarlığında bir toprak parçası...

Gelme felek, el değme bu gece,
Bırak yakamı, geç git benden.
Artık katlanamıyorum ne kendime ne de dertlerime.
Bazen kavgalıyım, bazen yabancı kendime.

Geleceğe gücüm kalmadı.
Bilmiyorum... küskün müyüm kaderime?
Bir de sen el olma bana,
Kayboluyorum... sevenin kıymet bilmediği yerlerde.

Ya beni bana bırak...
Ya da götür beni kıymetin bilindiği yerlere.
Ben, ben değilim artık.
Sığamıyorum ne senin dünyana
Ne de kendi içime.

Ve bir de yetmezmiş gibi
Bu yalan dünyaya hep fazla geldim.

Arayıp bulsam seni şimdi,
Sever miydin hâlâ beni?
Çözülmeyen bir sorun muyum,
Yoksa kaybolan bir cevapsızlıkta mıyım?

Zamanın bile hükmü kalmadı,
Geçse de geçmese de,
İçinde yok oluyorum.

Uykusuz gözlerim kan çanağına dönmüş,
Nefes alırken bile boğuluyorum.

Gelme felek, el değme bu gece...
Sevenin kıymetinin bilinmediği yaban ellerde
Dertle yoğruluyorum.
Yarama derman bulamıyorum.

Ben bir kumar oynadım.
Ve kaybettim...
Son şansımı da aşktan yana.

Arayıp bulsam şimdi seni…
Sever miydin hâlâ beni?