Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Akıcı, duru, çok güzel bir şiir okudum. Teşekkürler. Anlamlı.. Vurguları mükemmeldi.
***Bir başına değiliz yalnızlıklarımızda…***
evet haklısınız birbaşınalığa böylesi güzel şiirler yoldaş oluyor....yüreğinize sağlık...çok güzeldi..
tampuan..tşk.ler..
kaç zamandır okumuyordum özlemişim şiirlerini çok güzeldi yüreğine sağlık
Yürek denizse çok şey söylenir, yazılır çekincesizce...Kutluyorum.
bu şiire yorumyazmak degıl ancak kalemını önunde egılmek lazım aydın kalemınıze ve yuregınıze saglık saygılarımla
İnci Hanım,
Gerçekten çok güzel bir şiir okudum.Sevgiyi,'seni seviyorum' demeden ne kadar güzel anlatmışsınız ve de ne kadar temiz,âdeta karşılık beklemeyi iddia etmeyen bir sevgiyi hem de...
Bu,aslında karşılığını fazlasıyla hak eden seven yüreğinizi ve güzel şiirinizi gönülden kutluyorum.
Saygılarımla efendim,
Ünal beşkese
Bir gün
Gülüşümle aydınlanmazsa yüzün
Bil ki
Bir kıvılcım gibi solar güneş…
İklimsiz mevsimler sürer hükmünü
Kaybolurum bu kimliksiz toprakta
Bozulur hayatın ritmi
Solar sakin suların
Sedefli rengi
***
Gözlerine bakarım
Sessiz
Ve
Sorgusuz…
Soramam neden diye
Dokunamam…
***
Dokunamam hüznüne
Sevinçlerine bile dokunamam bazen…
Gözlerine
Mevsimlerine
Gizlerine dokunamam
Seni inci/t/e/mem…
Kaleminiz daim olsun güzel bir çalışma
Baştan mı başlamalı yoksa sondan mı bu şiirin içine girmeye kestiremedim. İlk hissettiğim şey şiirin tamamında sağlanan mükemmel uyum ve bütünlüktür ki o yüzden şiir ayrılmıyor hiç bir yerden. İlk dizeden itibaren içine giriyorum şiirin ve ne zaman bittiğini anlamıyorum. Temaya çok aşina olmama rağmen duygu aktarımındaki naiflik ve sadelik şiirin bütününde bir heyecan bırakıyor. Ve ben şiiri okumuyor berrak bir su gibi içiyorum.
Gözlerine bakarım
Sessiz
Ve
Sorgusuz…
Soramam neden diye
Dokunamam…
***
Dokunamam hüznüne
Sevinçlerine bile dokunamam bazen…
Gözlerine
Mevsimlerine
Gizlerine dokunamam
Seni inci/t/e/mem…
Bölmek istediğimden değil ama şu kısım birçoğumuzun belki hayatında sadece bir kez yaşadığı ya da hiç yaşayamadığı ve üstüne titrediği ve hatta bu anlamda hiç bir şeyi riske etmeyi göze alamadığı tertemiz bir sevginin ifadeleri olduğu için damağımda ayrı bir tad bıraktı.
Akabinde ben şair değilim diyor ama buna karar verecek olan artık kendisi değildir. Çünkü şiir okuyucuya ulaşmıştır artık. Şiir ile okuyucu arasında şair yoktur. Şiir artık okuyucunundur. Ve şiirin sahibinin şair olup olmadığına şair değil okuyucu karar verecektir. Benim fikrimi sorarsanız bir okuyucu olarak bu şiiri yazan şairdir. Ama şiir yolunda emek harcayan ve emekleyen biri olarak bu şair iyi bir şairdir ve birikimlerinden yararlanılması gereken görünmez bir bilgedir.
Mavi düşlerimin ağır sancısı…
Deniz yüreğine söyleyecek
ne çok şeyim var oysa…
Son olarak söylenecek çok şeyin olduğu tarafımca anlaşılmakta ve aşikardır. Ve ben bu yürekten çok daha güzel şiirler okuyacağımdan eminim.
Kısaca yalın, estetik ve şeker gibi bir şiirdi desem yanlış olmayacak sanırım.
Tebrik ediyor , saygılarımı sunuyorum.
Tebriklerimle..
Tam puan+ant.
çok güzel,yine güzel dilerim hep güzel olur şairim ,yürekten kutluyorum saygılar
Bu şiir ile ilgili 154 tane yorum bulunmakta