Seni unutmuş değilim;
Bir sezona dönüştürdüm seni.
İçimde hep bir sonbaharsın artık
dökülen, sararan
Ama asla bitmeyen bir mevsim.
Ve belki bir gün,
Adını söylemeden de
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Hemşehrim, ben sonbahar biterken doğdum. O da ilkbabarda. Ben onun peşinden gidersem önümde kış var. O benim peşimden gelirse önünde yaz var. Hem de Hz. Havva olduğu yerden ayrılsaydı, Hz. Adem dünyada onu ararken belki de Havva ayrılınca o oraya gitmiş olacaktı ve hiç onu bulamayacaktı. Havva akıllı olduğu için olduğu yerde beklemiş.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta