Doğup Büyüdüğüm Köy Şiiri - Celal Işık

Doğup büyüdüğüm köy değil bu köy
Göçmüş akranlarım bir kaçı kalmış
Çec olmuş harmanı sel götürmüş vay
Yüreğim de buruk bir acı kalmış

Ne bağ bahçe kalmış ne ayva narı
Ne gölgesi serin ulu çınarı
Kurumuş akmıyor coşkun pınarı
Ne nan pişen ocak ne sacı kalmış

Bozmuşlar çiçeğe durmuş tarlayı
Büyük şehir arsa yapmış yaylayı
Madenciler kazmış dağı ovayı
Ne incir ne zeytin ağacı kalmış

Ne eken biçen var ne harman tozu
Kümeste ne tavuk ne de bir kazı
Yayılmıyor gayrı koyunla kuzu
O şirin köy gitmiş bir adı kalmış

Kenetlenmiş her kıtanın zalimi
Öz halkına reva görür zulümü
Öldürende bir gün tadar ölümü
Hangi firavun'a taht-ı tacı kalmış

Celal köye düşman kentlerin aklı
Yakmış ta köyleri göçertmiş halkı
Kentte firmalara müşteri yaptı
Yurdum yerli mala yabancı kalmış
Halk göçünce köyden geri ne kaldı
Sürgünde yurduna yabancı kalmış