Bir yaprağı daha düşüp giderken dallarından hayatımın
Aynalarım düşman, perişan değilse de buruk kalp yalnızlığından…
Hanem boş, dostlar avaz avaz sessiz…
Yok işime bulaşıp, karışan.
Olsaydı keşke dizelerimi süsleyecek kahramanlarım,
En kötü bir çay içimlik berjerime yakışan…
Konuşmasak da sessizliğinden dahi keyif aldığım…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta